Hayat ne garip değil mi? Acısıyla, tatlısıyla ve bir çok haliyle fazla derinlere inmeden yaşadığımız bir döngü aslında.
Bu hayatta herkesin bir rolü var. Ne garip ki ben insanların hepsini teker teker birer oyuncağa benzetiyorum. Tıpkı küçüklüğümde oynadığım ve kendime göre onları yönlendirdiğim oyuncaklara..Evet aslında oyuncaktan pek bir farkımız yok. Yapmamız gereken bize verilen görevi en iyi şekilde yerine getirmek. Mesela ben bir öğrenciyim, o bir doktor ve o da bir baba.. .İşte böylece herkesin birbirinden beklentileri ortaya çıkar doğal olarak. Hastanın doktora, öğretmenin öğrenciye, çocukların ise babaya…
Herkes bir oyuncak olarak kendi oyununun içerisinde rolünü başarılı bir şekilde tamamlarsa artık ne olursa olsun diğer oyuncakların oyunu için huzurlu bir ortam bırakacaklar…
